Uczymy i wychowujemy od 1916 roku

ODPOWIEDZIALNOŚĆ RODZICÓW 
ZA WYCHOWANIE I ROZWÓJ DZIECKA

 

Swoje refleksje na wyżej podany temat chciałabym rozpocząć od słów T. Kotarskiego „Ani nauczyciele, ani rzecznicy władz nie ponoszą odpowiedzialności osobistej za to co dziecko spotyka, rodzice ponoszą tę odpowiedzialność”.

W każdym okresie życia rodzice stanowią dla dziecka wzory osobowe, dlatego też może ono swe zachowanie wzorować na zachowaniu osób darzących je uczuciem.

Dzięki więzi uczuciowej kochający rodzice mogą od małego wpajać dziecku, co wolno, a czego nie należy robić. Dziecko zaś w miarę rozwoju analizuje te nakazy i zakazy tak, że stają się one jego własnymi przekonaniami. W ten sposób tworzy, swój własny system wartości, który konfrontuje z wartościami reprezentowanymi przez grupę rówieśniczą. Oprócz tego w kontaktach 
z rodzicami dziecko tworzy sobie obraz własnego „ja”, który ma decydujące znaczenie w dalszym jego życiu, bowiem pozytywne myślenie o sobie samym pomaga dziecku pokonywać  napotykane trudności, wyznacza cel jego działania, umożliwia mu nawiązywanie właściwych relacji interpersonalnych.

Natomiast jeśli rodzice wychowują swoje pociechy zbyt rygorystycznie odtrącają je, wówczas doprowadzają do tego, że dzieci zaczynają oceniać siebie negatywnie, są zalęknione, niepewne, nie radzą sobie z sytuacjami konfliktowymi, nie wykazują inicjatywy, są bierne, ciągle boją się ośmieszenia.

Wiadomo, ze atmosfera napięcia działa bardzo niekorzystnie. Dzieci z takich rodzin często poszukują oparcia poza domem, stają się bardziej podatne na wpływy z zewnątrz – grup rówieśniczych. Dążą do rozładowania wewnętrznego napięcia, co może przybierać różne formy nie akceptowanego społecznie zachowania, np.: agresji, alkoholizmu, narkomanii. Im dłużej trwają nieporozumienia w rodzinie, tym silniejszy jest ich ujemny wpływ na dziecko.

Sytuacje konfliktowe między dorosłymi w większym stopniu sprzyjają powstawaniu u dzieci zaburzeń zachowania niż sytuacje konfliktowe w świecie dziecięcym. Dorośli bowiem, 
a szczególnie rodzice, dają dziecku poczucie bezpieczeństwa i oparcie, stanowią dla nich wzory osobowe, są wyznacznikami norm.

Harmonia postaw i dążeń wychowawczych w świecie dorosłych sprzyja harmonijnemu rozwojowi dziecka i kształtowaniu jego charakteru. Każde dziecko chce być kochane, szanowane, akceptowane. Czuć się pewnie i bezpiecznie. Dziecku ponadto potrzebny jest częsty kontakt 
z rodzicami, ich czynna obecność. Musi czuć, że rodzice są nim zainteresowani, że interesują się tym co robi.

I w ten sposób nawiązuje się współ-porozumienie między rodzicami a dzieckiem, potrzebne dla jego rozwoju umysłowego, uczuciowego i społecznego.

Dziecko źle się czuje, jeśli jest stale lekceważone, nie traktowane serio bądź poniżone, gdy się je ciągle krytykuje, poprawia, musztruje. Dziecko wyrabia sobie własne zdanie o sobie samym na podstawie sądów o nim innych, przede wszystkim rodziców.

Jeżeli więc rodzice często dają mu poznać, ze uważają je za niedorajdę, może się czuć niedorajdą, a często krytykowane będzie miało skłonności do poczucia mniejszej wartości. Jeśli natomiast rodzice szanują wysiłki dziecka, traktują je serio biorąc pod uwagę jego możliwości w danym okresie – dziecko  będzie miało zaufanie we własne siły, zdrowe poczucie własnej godności.

Reasumując należy stwierdzić, że jedynymi i niepowtarzalnymi wychowawcami dziecka 
są rodzice.


 
                                                          Zofia Stec

 

Zdjęcie Artykułu

 

 

Certyfikaty

cert1

 

kod certyfikatu

Odwiedziło nas:

Dzisiaj4
W tym miesiącu345
Wszystkich gości33709